Bureau 317 (Volksraadpleging Lange Wapperbrug)

Zondagmiddag 12u30. Het pleintje aan de Bartholomeusskerk geeft de indruk van een typische zondagmiddag in oktober. Maar schijn bedriegt, want de vaste klanten van de zondagse slentergang hebben vandaag een gemeenschappelijk doel: het schoolgebouw in de Sint-Bartholomeusstraat. Daar, in bureau 317, moeten ze zijn, net als ik.

Een mevrouw met voiture en drie springlevende kindjes galmt nog door de straten nadat ze al was verdwenen door de schoolpoort. Links van mij perst een veel te dure Audi zich in een veel te klein plekje. Drie jongemannen zwaaien plots wild naar de bestuurder, maar die merkt ze niet en schraapt onverstoord zijn zilveren velgen langs de borduur. Een foutgeklede bleke man grijnst afgunstig door zijn vuile snor, waarna hij mompelend aan zijn zelfgerolde sigaret zuigt.

Het speelpleintje is als een verlaten mierennest, waar de koningin het is afgetrapt. Hier en daar loopt nog een mier over het uitgestippeld traject, van of naar het nest. Ik heb het tijdstip goed gekozen. Uit mijn ampele ervaring als zitter -- door een speling van het lot mocht ik twee keer gaan -- wist ik nog dat je beter niet te vroeg kwam opdraven. Vroege vogels worden wel eens Chinese vrijwilligers, die prompt mogen blijven, ter vervanging van de obligatoire liggenblijvers. Net daarna is het te druk, want de meeste stemmers willen nog een stapje in de zondag zetten. Gepatenteerde laatkomers, als ik, die er een kunst van hebben gemaakt om ei zo na te laat te komen, staan bijna nooit in de rij. Ook vandaag niet.

De stemlokalen hebben dezelfde, bruine, ouderwetse en gemeentelijke indruk als alle stemhokjes. Het doet me denken aan het oud rommelig turnlokaal van de jongensschool waar ik als 10 jarige leerde touwklimmen, honderd jaar geleden. De zitters zijn goed gezind. Lachend nemen ze mijn pasje en krijg ik een brief toegestopt en naar een stemhokje verwezen. Ik mag kiezen, kan even niet kiezen, maar open tenslotte het gordijntje van het middelste hokje. Daar tref ik, eenzaam en gekneveld aan een katoenen koortje, een dik rond potlood, zo rood als een stopbord. Ik vouw het blad open en merk één vraag en twee bollen JA en NEE en even dacht ik een huppelend potlood te zien.

Ik steek mijn stem in de bus en vraag me af, wat heb ik nu weer gedaan?