Den Tuur werd graag gezien

Tuur Van Wallendael is woensdag gestorven door euthanasie. De voormalige Antwerpse schepen van Sociale Zaken en eerste ombudsman van de stad leed aan darmkanker. Een portret van een fijne man uit de Seefhoek met veel gevoel voor humor via een aantal uitspraken in zijn afscheidsinterviews.

"Natuurlijk vind ik het erg dat ik dood zal zijn, maar ik heb ook veel gelachen. Dat moet je ook zien op mijn begrafenis". "Ik hoop dat de mensen zich mij niet herinneren als een hardvochtig man. En ik hoop dat ze aan mij denken als een mens die het geduld kon opbrengen om te luisteren" Dat zei Van Wallendael in zijn laatste interviews. Als Antwerpenaar met het hart op de juiste plaats sprak hij ook over zijn stad.

Over Antwerpen
Een goede stad moet voldoen aan 3 criteria. Eén : er moet water zijn, daarom is Brussel een strontstad. Twee : er moeten goede boekhandels zijn, en geen halve zoals in Antwerpen. En drie : er moeten goeie cafés zijn. Ik kom graag in Den Engel, Den Bengel en de Zeven Schaken op de Grote Markt maar een goed café waar je met de gazet en een koffie in een hoekje kan gaan zitten vind ik niet meer. De Antwerpenaar, noch de Vlaming beseft niet op welke goudmijn we zitten.

Over de gemeenteverkiezingen in 2006 waarbij de socialisten in Antwerpen wonnen.
Ik heb die avond mensen gekust van beide geslachten, hoewel ik een duidelijke voorkeur heb. Het verkiezingsresultaat was mijn mooiste afscheidsgeschenk.

Over de tijd als schepen van Sociale Zaken in Antwerpen (2000-2006)
Iedereen denkt dan : ‘wow, dan kun je wel iets in beweging zetten’. Eigenlijk klopt dat niet : dat beleid stond al op zijn poten en goed ook. Maar ik heb wel een steen in de rivier kunnen verleggen. Ik heb ervoor gezorgd dat de hoerenbuurt van Antwerpen er veel beter aan toe is dan tien jaar geleden. We hebben de prostitutie beperkt tot drie straten, ervoor gezorgd dat de meisjes in betere omstandigheden kunnen werken en dat de overlast grotendeels is verdwenen. En we hebben werk gemaakt van een deftig grond- en pandenbeleid. De stad kan nu zelf panden kopen, renoveren en opnieuw verkopen. Een geweldig instrument om de leefbaarheid op te krikken. Ik ben er trots op dat in Antwerpen niemand op straat hoeft te slapen. Maar ben ik daarom geslaagd?

Over de hoofddoekenkwestie
Ik heb ooit tegen een meisje met hoofddoek gezegd : ‘Geloof je nu echt dat jouw God zich, met alle ellende die er in de wereld is, gaat bekommeren om wat je op je hoofd hebt?’ Ik houd niet van kledingsvoorschriften, ook niet in de loge waar ik lid van ben.

Over de politiek
Ik denk dat ik veel dingen anders en beter had kunnen doen in de politiek. Ik heb me daar goed geamuseerd, maar volstaat dat als antwoord? De politici moeten veel slikken van de buitenwereld. In Den Engel kwam een klein mannetje naar mij toe : ‘'Gij kunt nogal op de kop van de gewone man schijten’’ Ik ben naar huis gegaan, maar ik trok me dat erg aan.

Over cultuur
Ik ga altijd naar dezelfde schilderijen kijken. In het Museum van Schone Kunsten in Antwerpen is dat ‘Agnes Sorel’ van Jean Fouquet. In het museum Mayer van den Bergh is dat altijd ‘De Dulle Griet’ van Pieter Bruegel de Oude. En in het Mauritshuis van Den Haag, ‘zicht op Delft’ van Vermeer.

Over zijn periode als Vlaams parlementslid (1995-2000)
We geraakten niet uit de regering terwijl ik snakte naar een oppositiekuur. Als journalist heb ik de oppositiejaren van de SP nog meegemaakt, in de jaren tachtig toen Louis Tobback fractieleider was. Dat was een droom. Alle dagen feest.

Over zijn humorvoorkeur
Britse humor van Monthy Python tot Benny Hill. Ik heb een zwak voor jarretellen.

Over zijn ziekte en zijn keuze voor euthanasie
Er valt niets meer te genezen. Het enige wat ik nu nog kan doen is me daarmee verzoenen. Ik ben eigenlijk alleen nog bezig met de dood, met sterven, met afscheid nemen. Ik kan me echt niet verzoenen met de dood. Er zijn mensen die zeggen: ‘het is nu eenmaal zo, niets aan te doen’. Maar ik ben niet zo’n held. Ik heb zoveel spijt. Spijt dat ik mijn vrouw, familie en vrienden moet achterlaten. Het ergste is dat het voor mij maar een paar seconden zal duren en dat vervolgens de miserie begint voor mijn vrouw, broer en vrienden.

Over zijn afscheidsfeest voor vrienden in september laatstleden
Ik voelde me daar aanvankelijk wat onwennig bij, maar uiteindelijk werd het een mooie pré-begrafenis. Enkel met de algemene sfeer had ik het moeilijk, iets te suikerig. Dat heb ik ook gezegd. Zo’n goede mens als ik heeft er echt nog niet geleefd in Antwerpen. Anderzijds, het is natuurlijk moeilijk om op zo’n moment te zeggen : ‘De Van Wallendael, ’t was toch ne zagevent.

Op 5 december is er vanaf 11u een herdenkingsfeest in de Roma in Borgerhout.
Een rouwregister kan getekend worden in de inkombalie van het Antwerps stadhuis alle werkdagen van 8u tot 17u30 en dit tot 4 december.

Uitspraken in interviews met De Standaard (12/09/09) en Gazet Van Antwerpen (28/12/06)